У палітыцы без канфліктаў не абыходзіцца. Але галоўнай прычынай «Фуршэтгейта», які разгарэўся ў мінулыя выходныя, стала, вядома, не само па сабе запрашэнне на ўрачысты прыём да прэзідэнта Польшчы Караля Наўроцкага. Праблема зусім не ў страчанай магчымасці падняць куфаль-другі ў атачэнні кіраўніка дзяржавы. Справа ў лідарстве. Праўда, крытэрыі ацэнкі і прызнання гэтага лідарства некаторымі абраныя няправільна.
Назіраць за слоўнымі перапалкамі ў сацсетках і мэсэнджарах паміж тымі, каго не запрасілі, і тымі, хто складаў спісы на прыём, было сорамна. У той жа час сутнасць таго, што адбываецца, цалкам зразумелая — выкрасленыя, як і тыя, хто наведваў падобныя мерапрыемствы раней, а цяпер застаўся без запаветнага запрашэння, палічылі, што такім чынам пастаўлена пад сумнеў іх вядучая роля ў тым ці іншым сегменце дэмакратычнай тусоўкі. Ну прасцей простага ж — які ты лідар або інфлюэнсер, калі прыём у прэзідэнта Польшчы адбыўся без тваёй прысутнасці? А хтосьці, наадварот, не ўпусціў выпадку пахваліцца — маўляў, у былыя часы не клікалі, а цяпер, нарэшце, выправіліся.
Досыць дзіўны крытэрый для самаацэнкі, не знаходзіце? Зрэшты, як і для ацэнкі з боку. Бо палітычнае лідарства вызначаецца зусім не так. Не прыёмамі ў кіраўнікоў дзяржаў або ў пасольствах. Яго вызначаюць выбары. Самі па сабе, без выбараў, палітыкі мала чаго вартыя.
Выбараў у нашай краіне няма. Адсюль і праблемы. Без іх кожны вольны лічыць, што ён галоўнейшы, больш заслужаны. Што толькі ён і яго паплечнікі адпавядаюць чаканням большасці. А таму без іх прысутнасці, а лепш кіраўніцтва, любы палітычны кісель заварыць нельга ніяк. Уласна, праблему адсутнасці выразных крытэрыяў для вызначэння лідарства нам чарговы раз і прадэманстраваў «Фуршэтгейт».
Інакш кажучы, як вызначыць, хто і якую прыступку займае на лесвіцы нашай палітычнай іерархіі? Без выбараў назваць імёны немагчыма, бо як ні ранжуй, усім без выключэння не дагодзіш. Ды і прэзідэнцкі палац не гумовы, кожнага ў любым выпадку запрасіць не атрымаецца. Хтосьці так ці інакш застанецца пакрыўджаным. Тупік?
І ўсё ж адзін інструмент у нашым распараджэнні ёсць. Не ідэальны, але цалкам прыдатны для таго, каб і заслужаныя дэмакратычныя дзеячы, і пакуль толькі тыя, хто імкнецца ў палітыку, актывісты атрымалі балы, якія вызначаюць іх вядучыя ролі. Або адсутнасць больш-менш значнай падтрымкі. Гаворка пра выбары ў Каардынацыйную Раду чацвёртага склікання, што адбудуцца ў траўні.
Напісаў гэтыя радкі — і адразу ўявіў сабе праведнае абурэнне часткі паважаных людзей. Як гэта нам, хто прайшлі гарніла шматгадовых баталій з рэжымам, удзельнічаць у такой кампаніі? Выстаўляцца ў нейкі незразумелы орган з размытымі паўнамоцтвамі і нявызначанымі задачамі? Ну дык а каму, як не вам, вопытным аксакалам, ператварыць яго ў паважаны і дзейсны? Сваімі імёнамі і палітычным капіталам прыцягнуць больш выбаршчыкаў да працэсу галасавання. Правесці паўнавартасныя выбарчыя кампаніі, прадставіць праграмы. Патрэніравацца, урэшце, бо ўжо падзабылі, як гэта — у выбарах удзельнічаць. Ну і заадно, нарэшце, вызначыцца — хто і чаго варты. Каго гатовыя падтрымаць беларусы. Хто апынецца наперадзе, хто пасярэдзіне, а хто і ў хвасце. І грамадскасць, і вы самі даведаецеся адказы на хвалюючыя пытанні. Адразу іерархія выбудуецца, і многае стане зразумела.
А калі адмаўляецеся ісці на такія выбары — тады не варта наракаць на тое, якія вы недаацэненыя і незапрошаныя. Усё проста. Атрымліваеце запратакаляваную падтрымку большасці, або хаця б значнай часткі выбаршчыкаў — і дзверы перад вамі адчыненыя. Ніводзін важны прыём без вас не абыдзецца. Дык што, паспрабуем? Ці слабо?
Падпішыцеся на наш тэлеграм-канал «Reform.news: Самае цікавае»
***
Меркаванні і ацэнкі аўтара могуць не супадаць з меркаваннем рэдакцыі Reform.news
