Школьны шмон як загартоўка на ўсё астатняе жыццё

Иллюстративное фото, обработанное с помощью ИИ

Людзі на пачатку навучальнага года тут сталі масава абурацца прапускным рэжымам у школах. Уведзенымі аглядамі дзяцей і іх бацькоў. А дарма. Па-першае, школа – гэта вам не санаторый. Па-другое, санаторыі ў чарзе на ўвядзенне аглядаў прыкладна наступныя. Нарэшце, па-трэцяе – пачынаць аглядаць трэба з младых пазногцяў. І дзятва з ранніх гадоў прывыкала да навакольнай рэчаіснасці. Каб тая потым сюрпрызам не аказалася.

Вось нас узяць – ніхто нас не аглядаў, не абшукваў на ўваходзе ў школу. І што? Цягалі ў кішэнях рагаткі і трубачкі для плявання грачанай кашай. А яшчэ ракеткі з фольгі і салетры, якія, выпускаючы шызы дым, прышпільна ляталі па школьным двары. Потым перадавалі адно аднаму магнітафонныя касеты. Музыка на якіх, як вядома, спецыяльна прыдумлялася на Захадзе для таго, каб разваліць СССР.

Ну і што з нас выйшла ў выніку? Пратэстуны, «наркаманы і прастытуткі», беглыя і іншыя свабодамысныя грамадзяне, якія не жадаюць падпарадкоўвацца дурным правілам і парадкам. Якія глядзяць на дзяржорганы звысоку, як на абслугу нейкую. На тых, каго мы, бачыце, нанялі, а не яны нам звыш былі дадзеныя.

А ўсё чаму? Таму што вольніца была. Беспарадак суцэльны. І не абшуквалі.

Таму калі нас, даўно дарослых, узяліся шманаць і заганяць у строй, мы абурыліся. І супакоіцца ніяк не можам. Не задавальняе, разумееш, што тэлефоны аглядаюць, што на праслухоўку могуць вызначыць без санкцыі суда, што закон аб геномнай рэгістрацыі прыняць маюць намер. Гэтак жа як незадаволеныя іншымі хараствамі таталітарызму. Усё нам не гэтак, на правы чалавека нейкія ківаем.

Не тое цяперашнія дзеці вырастуць. Яны ўжо будуць звыклыя. І ў жыцці ім гэта спатрэбіцца. Сфарміруецца звычка — пры ўваходзе ў любое грамадскае памяшканне, няхай гэта будзе офіс, паліклініка або супермаркет, разблакаваны смартфон дзяжурнаму афіцэру на праверку. Без лішніх слоў і ўказанняў. Сам – тварам да сцяны, рукі прыціснутыя да яе ж на патрабаванай вышыні далонямі ўверх, ногі як мага шырэй. Для гэтага таксама досвед патрэбны – з першага разу самому не атрымаецца так растапырыцца. А ў школе правяраючыя навучаць – пару разоў берцамі па нагах урэжуць, і расцяжка будзе як у гімнаста. Усё ціха, мірна і спакойна. Аблапалі, абмацалі. У сумках пакапаліся, і калі тэлефон чысты – заходзь, дарагі хворы, да доктара на прыём. Або да свайго працоўнага месца, калі доктар ты сам і ёсць.

І дзверы ў кватэры няма чаго на ноч замыкаць. Раптам з ператрусам да вас спатрэбіцца зайсці. Ламай потым, балгаркай рэж. А так увайшлі тыя, каму належыць, без перашкод. Зрабілі сваю дзяржаўную справу. Суседзі спяць спакойна, быццам нічога і не адбылося.

Вось паспрабуй з цяперашнімі дарослымі такія штукі прарабі. Адразу ж галасіць пачнуць – беззаконне, самавольства, дыктатура. Гэта таму што не прывучаныя з дзяцінства. З імі лішнія клопаты рэжыму – пакуль зразумеюць, што да чаго, беражліва даводзіцца з імі абыходзіцца. Абшукваць, але не ўсіх запар. Тэлефоны правяраць, але не пагалоўна.

Затое тыя, якія на гэтым вырастуць, да звыклай працэдуры ставіцца будуць спакойна, без здзіўлення. Чаго абурацца тым, што суправаджае цябе ў жыцці вось проста з пялёнак. Дзяды, прадзеды так жылі – пра гэта таксама, вядома, у школах раскажуць. Нармальна ўсё.

Так што не абурайцеся. Школьны шмон – гэта падмурак будучага спакойнага жыцця. Ён падобны да ранішняга загартоўвання. І такі падыход не дазволіць дзецям потым, ужо ў дарослым узросце, лёсы свае зламаць. Хадзіць яны навучыліся па лінеечцы, каманды выконваюць пакорліва, голас без каманды не падаюць. Маршыруюць, куды загадана. Значыць, у турму ўжо не трапяць. Не тое, што іх бацькі з рагаткамі. А вы незадаволеныя. Пра будучыню дзяцей думайце, а не пра сябе.

Прыкладна так, наколькі я разумею, бачаць светлую будучыню тыя, хто ўсе гэтыя цяперашнія школьныя правілы прыдумляе і ў жыццё ўвасабляе. Як думаеце – даб’юцца, мярзотнікі, свайго?