Иллюстративное изображение сгенерировано с помощью ИИ
Сёння на сустрэчы з паслом Ірана Аляксандр Лукашэнка праз 5 дзён нарэшце загаварыў і заявіў, што «Беларусь заўсёды прытрымлівалася і прытрымліваецца міру». Нягледзячы на папярэднія правалы, беларускі палітык робіць чарговую спробу выступіць у ролі пасярэдніка-міратворца. Толькі вынік і на гэты раз можа аказацца нездавальняльным. А ўсё таму, што словы ў Лукашэнкі кардынальна разыходзяцца са справамі.
На гэты раз Лукашэнка мечацца паміж сваімі закадычнымі сябрамі — з аднаго боку Іранам, з другога — з ААЭ і з Аманам: на гэтыя дзве дзяржавы Персідскага заліва беларускі палітык ускладае вялікія фінансавыя надзеі.
Учора кіраўнік МЗС Беларусі Максім Рыжанкоў па даручэнні Лукашэнкі пагаварыў са сваім калегам з Амана Бадрам бін Хамадам бін Хамудам Аль-Бусаіды. Міністры адзначылі, што ўсе ўцягнутыя ў канфлікт бакі павінны вярнуцца да ўрэгулявання рознагалоссяў мірнымі сродкамі для аднаўлення стабільнасці і бяспекі ў рэгіёне.
А ўжо на наступны дзень Лукашэнка прыняў пасла Ірана ў Беларусі Алірэзу Санеі. Падобна, адной з мэтаў гэтай сустрэчы была спроба данесці да Тэгерана пажаданне спыніць абстрэлы хаця б некаторых дзяржаў Персідскага заліва — у прыватнасці, ААЭ і Амана. Лукашэнка проста заявіў паслу — яго «насцярожвае той факт, што дзяржавы Заліва могуць быць уцягнутыя ў гэтую вайну і стаць удзельнікамі гэтай дзікай вайны».
Такім чынам, Лукашэнка ў чарговы раз спрабуе стаць пасярэднікам і ўзяць на сябе ролю міратворца — прымірыць Іран з дарагімі яго сэрцу ААЭ і Аманам.
Праўда, шэраг папярэдніх спробаў праявіць сябе на гэтай ніве не прынёс беларускаму палітыку жаданых вынікаў.
Колькі сіл і слоў было ўкладзена Лукашэнкам у імкненне выступіць у ролі міратворца ў вайне, развязанай Расіяй супраць Украіны! Патрапіць за стол перамоваў або хаця б прасунуць Беларусь як перамоўную пляцоўку, на якой будуць абмяркоўвацца ўмовы будучага мірнага пагаднення.
Які вынік? Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі адназначна заявіў, што не лічыць магчымым правядзенне мірных перамоваў на тэрыторыі Расіі або Беларусі.
Нічога дзіўнага ў гэтым рашэнні Кіева няма, бо прэтэнзіі на ролю міратворца не перашкаджалі Лукашэнку дапамагаць Расіі боепрыпасамі і прадукцыяй айчыннага ваенпрама. Дазваляць Крамлю размясціць у нашай краіне тактычную ядзерную зброю і комплекс «Арэшнік». Дазваляць працаваць на беларускай зямлі рэтранслятарам для навядзення расійскіх беспілотнікаў на ўкраінскія гарады. Гэтым пералік аказаных ім Расіі паслуг не абмяжоўваецца. І гэта бачаць не толькі ўкраінцы.
Тут і крыецца галоўная супярэчнасць — адной рукой прымяраючы на сябе лаўры міратворца, другой Лукашэнка старанна падкідвае вугаль у топку вайны. У вогнішча пастаянных правакацый супраць суседзяў, у мілітарызацыю ўсяго рэгіёна.
Хто ў такім выпадку ўсур’ёз паставіцца да беларускага палітыка як да патэнцыйнага міратворца? Або туды або сюды — быць адначасова і апалагетам міру, і саагрэсарам ніяк не атрымаецца. Ні для каго са знешніх назіральнікаў даўно ўжо не сакрэт — словы і справы Лукашэнкі кардынальна разыходзяцца. У прамовах — ён гарачы прыхільнік міру. На справе ж усё адбываецца з дакладнасцю да наадварот.
Спробы паўплываць на працэсы далёка ад сваіх межаў таксама не даюць выніку. Дарэмна Лукашэнка спрабаваў выступаць у ролі пасярэдніка ў венесуэльскай гісторыі. Пераконваў амерыканцаў у тым, што прэзідэнт гэтай краіны Нікалас Мадура не наркаман, што ракетамі і змяшчэннем з пасады дыктатара з наркатрафікам змагацца бескарысна. Сустрэўся з паслом Венесуэлы ў Расіі Хесусам Рафаэлем Саласарам Веласкесам, які выступаў у ролі кур’ера паміж афіцыйным Мінскам і Каракасам. Відавочна, прапрацоўваліся нейкія сцэнары па выратаванні сябра Нікаласа.
Але імкненне аблегчыць лёс Мадуры ні да чаго не прывяло. Сваё слова сказаў прэзідэнт ЗША Дональд Трамп — венесуэльскага палітыка проста захапілі і вывезлі з краіны.
Так яшчэ адна спроба пасярэдніцтва для Лукашэнкі скончылася няўдачай.
Наіўна думаць, што і цяпер просьба Мінска перастаць абстрэльваць саюзныя Вашынгтону ААЭ і Аман будзе пачутая ў Тэгеране. Хаця кіраўніцтва дзвюх дзяржаў Персідскага заліва можа і залічыць спробу замовіць за іх слова. Слова, якое ні на што не паўплывае. Нават на ўласна беларускую аўдыторыю не зробіць уражання. А за межамі Беларусі мінскі міратворац і зусім нікому не цікавы. Зрэшты, сам Лукашэнка, вядома ж, вельмі хацеў бы стаць патрэбным і важным. Толькі адных слоў для гэтага мала. А рэальныя справы цягнуць на дно.
Да таго ж, у пагоні за журавамі вялікай палітыкі Лукашэнка ўпускае рэальныя магчымасці зрабіць патрэбнае ўражанне на моцных свету гэтага. Хоць шанец праявіць сябе яму прадстаўляўся. Яшчэ летам мінулага года прэзідэнт Трамп у тэлефоннай размове асабіста абмяркоўваў з Лукашэнкам вызваленне 1300 беларускіх палітвязняў.
Але гэтую просьбу Лукашэнка праігнараваў. Замест паўнавартаснага працэсу вызвалення людзей пачалі выпускаць дробнымі партыямі, выдвараючы пры гэтым з краіны. Сініца ў руцэ Лукашэнку не задаволіла.
Нягледзячы на гэта, Трамп запрасіў Лукашэнку ў створаны ім Савет міру. Але і гэты аванс беларускі палітык, падобна, вырашыў праігнараваць. Справа тут зусім не ў тым, што ён не паляцеў у Вашынгтон на першае пасяджэнне савета. А ў тым, што просьба Трампа так і засталася нявыкананай. І гэты факт наўрад ці застанецца незаўважаным.
Зрэшты, не выключана, што канчаткова свой шанец Лукашэнка яшчэ не страціў. Вызваліць людзей усё яшчэ не позна. Толькі вось кожны дзень прамаруджвання аддаляе палітыка ад магчымасці ўскочыць у апошні вагон цягніка, які адыходзіць.
Праблема ў тым, што з сур’ёзнымі людзьмі Лукашэнка працягвае паводзіць сябе несур’ёзна. І з такім падыходам усё яго «міратворчасць» асуджана на правал. І не толькі міратворчасць. Рахбар не дасць зманіць.
Падпішыцеся на наш тэлеграм-канал «Reform.news: Самае цікавае»
***
Меркаванні і ацэнкі аўтара могуць не супадаць з меркаваннем рэдакцыі Reform.news