Виктор и Эдуард Бабарико. Фото из личного архива политика.
Адзін з лідараў кампаніі 2020 года і былы палітвязень Віктар Бабарыка заявіў аб вяртанні ў палітыку. У яго “на сённяшні дзень няма дакладнага плана дзеянняў”, але ён пачынае “рух у кірунку яго фармавання”. Пра гэта палітык напісаў сёння ў сваім блогу ў Facebook.
Бабарыка ўпэўнены, што галоўнае “не тое, хто будзе прэзідэнтам Беларусі і якая будзе наша новая Беларусь. Галоўнае — стварыць умовы, пры якіх беларусы самі змогуць вырашаць гэтыя і іншыя важныя для іх пытанні, што вызначаюць лёс кожнага персанальна і агульны для беларусаў”.
Reform.news публікуе яго разважанні цалкам:
Дарагія сябры,
Пасля працяглай адсутнасці ў «рэальным свеце» і цяпер, знаходзячыся ў вымушанай эміграцыі, перад мною адкрылася карціна істотна змененага свету:
1. Знікла разнастайнасць «фарбаў», якімі людзі ганарыліся і знаходзілі ў гэтым радасць жыцця. Засталося толькі белае або чорнае, свой або чужы, сябар або вораг. Дамінуюць прынцыпы: «хто мацнейшы, той і мае рацыю»; кожны сам за сябе, і любую праблему можна вырашаць не на базе дасягнення агульнага кампрамісу, які абапіраецца на адзіную аснову, а шляхам узброенага супрацьстаяння. Як вынік трыумфу такіх правілаў — развязванне Расіяй вайны, ад якой цяпер пакутуе ўкраінскі народ і наша краіна апынулася саўдзельніцай агрэсара.
2. Беларусы апынуліся фізічна падзеленымі на тых, хто ўнутры, і тых, хто па-за межамі краіны. Ствараецца ўражанне, што гэтыя дзве групы маюць розныя болі і інтарэсы і што яны не чуюць і не разумеюць адна адну. Больш за тое, нават унутры гэтых «падзеленых беларусаў» няма адзінства і згоды.
3. Ёсць выразна абазначаная мэта рэжыму, які захаваўся ў Беларусі, — утрыманне ўласнай улады і той выраджанай «стабільнасці», якая дазваляе рабіць усё, што забяспечвае дасягненне гэтай мэты. У гэтым рэжыму вельмі моцна дапамагае «ўсходні саюзнік», які прадастаўляе ўсе магчымыя сродкі — эканамічныя, палітычныя, вайсковыя, сілавыя і г.д.
4. Няма адзінага разумення падзяляльнага вобраза будучыні беларусамі, якія не прымаюць «аптымізм» існуючага рэжыму.
5. Няма адзінага меркавання Еўропы адносна Беларусі і яе магчымасцяў падтрымаць рух да ажыццяўлення неабходных змен. А без процівагі «ўсходняму суседу» практычна немагчыма забяспечыць дасягненне гэтых змен. Гэта яскрава паказаў 2020 год, калі мы былі вельмі блізкія да магчымасці рэалізаваць нашу праграму перамен, але менавіта дзеянні Расіі сталі самым галоўным «аргументам» у барацьбе рэжыму тады і з’яўляюцца яго апорай сёння.
Але я не згодны з тым, што сённяшняя карціна свету — адзіна магчымыя і правільныя. Яна не грунтуецца на агульначалавечых каштоўнасцях, якія мне блізкія і якія склаліся і застаюцца нязменнымі на працягу ўжо многіх стагоддзяў. Калі мы гаворым пра падзяляльны беларусамі вобраз будучыні, важна разумець, што гаворка ідзе не пра адкат да ранейшага стану, а пра фармаванне ўмоў для свабоднай, незалежнай і бяспечнай для сваіх жыхароў краіны, дзе ў кожнага ёсць магчымасць рэалізаваць сябе і пабудаваць свой дабрабыт. Такога стану спраў у Беларусі не было раней і не існуе цяпер.
Я разумею, што пры адзінай мэце шляхі яе дасягнення могуць разыходзіцца, але гэта не абясцэньвае саму ідэю. Кожны можа ісці сваім шляхам і сваім тэмпам, але мэта застаецца адна — фармаванне ўмоў для развіцця Беларусі.
І я ведаю, што вельмі часта менавіта шляхі і спосабы дасягнення агульнай мэты і з’яўляюцца прычынамі разрываў і супрацьстаянняў, але гэта не змяняе майго стаўлення да прынцыпаў, якія мне блізкія. Сумны досвед апошніх гадоў толькі пацвердзіў гэта: знешні свет — толькі межавыя ўмовы для тваёй фізічнай свабоды. Безумоўна, ён вельмі важны, бо вызначае твае магчымасці, але ён не павінен прыводзіць да адмовы ад сістэмы каштоўнасцяў, якой ты прытрымліваешся.
На сённяшні дзень у мяне няма дакладнага плана дзеянняў, як сваіх, так і вашых, але я пачынаю рух у кірунку яго фармавання. Думаю, што шмат часу на гэта не спатрэбіцца. Дакладна не гады.
І напрыканцы я хачу сказаць наступнае: галоўнае не тое, хто будзе прэзідэнтам Беларусі і якая будзе наша новая Беларусь. Галоўнае — стварыць умовы, пры якіх беларусы самі змогуць вырашаць гэтыя і іншыя важныя для іх пытанні, што вызначаюць лёс кожнага персанальна і агульны для беларусаў.
Нагадаем, 13 снежня 2025 года былі вызваленыя 123 палітвязні. 114 было выдварана ва Украіну, астатнія — у Літву. У некаторых не было на руках пашпартоў. 17 снежня палітвязні пакінулі Украіну. 87 прыбылі ў Польшчу, 20 — у Літву. Калеснікава і Бабарыка адправіліся ў Германію. 19 снежня яны прыбылі ў Берлін. Іх сустракаў міністр замежных спраў Германіі Ёхан Вадэфуль.
У беларускай турме застаецца сын Віктара Бабарыкі Эдуард (на фота справа).